กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 142 หินลับคม
เยว่ฉงสะบัดอาภรณ์หันกายกลับ พลางหลับดวงตาลง เอ่ยด้วยความเจ็บปวดใจว่า “วันนี้ข้า…มิได้ปรากฏกายอยู่ ณ ที่นี้”
เขาหันกายหมายจากไป ทว่ากลับได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากเบื้องหลัง เสียงนั้นเย็นเยียบดุจน้ำใส ทว่าซ่อนความเย้ยหยันอันคุ้นเคยไว้ภายใน ราวกับฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าของเยว่ฉง
“ช่างเถิด เจ้าพาตัวเขากลับไปเสีย…” เซิงชิงลูบคลำการบำเพ็ญของอวี้เหมียนตลอดสิบวันนี้ พลางช่วยปรับเส้นลมปราณให้นางเสียหน่อย แม้แต่สายตาก็มิได้มอบให้อีก ใช้น้ำเสียงราวกับกำลังจัดการกับแมลงตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ความสำคัญ
“…รอภายหน้าเมื่อเหมียนเอ๋อร์ทะลวงผ่านสู่ระดับแกนทอง ให้นางลงมือด้วยตนเอง” นี่ก็เป็นศัตรูของศิษย์ ตนเองเพียงสะสางพวกแก่ ๆ ที่อยู่เบื้องหลังให้นางก็พอแล้ว