เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 137 มรดกสืบทอด
อวี้เหมียนหน้าดำคร้ำ จากนั้นเอ่ยอย่างอ้อมค้อมว่า “ข้ามีผู้ที่พึงใจอยู่แล้ว”
“เช่นนั้นก็เป็นไรเล่า? ความพึงใจในโลกนี้มากมายนัก ความสุขเพียงชั่วครู่ชั่วยามสักเท่าใด ใจของมนุษย์ปุถุชนที่ดูราวกับรักแรกพบนั้น ที่แท้ก็เพียงหลงในรูปลักษณ์ คิดถึงสักสองสามวัน หลงใหลสักสามห้าเดือน มากที่สุดห้าหกปีก็หมดความหวานชื่น สุดท้ายก็ต้านทานโลกภายนอกอันวุ่นวายด้วยนางงามดุจนกนางแอ่นและหญิงสาวมากหน้าหลายตา รูปโฉมงดงามดั่งหมู่เมฆมิได้” หูเฟยเฟยบรรยายหลักธรรมที่นางสรุปได้จากมนุษย์ปุถุชนที่นางพบเจออย่างละเอียด หางแกว่งเบา ๆ น้ำเสียงเย้ยหยัน
“สุดท้ายก็เพียง…ผู้ชายเท่านั้นเอง…”
อวี้เหมียนไม่เห็นด้วย นับพันปีมานี้ บทกวีและบทประพันธ์ขับขานเชิดชูความรัก ด้วยความงดงามของมัน ย่อมแทนความปรารถนาในความรักของเผ่ามนุษย์