ตอนที่ 128 เซิงชิง

ตอนที่ 128 เซิงชิง

ความสับสนในดวงตาของเซิงชิงหายวับไปในพริบตา กลายเป็นแสงมืดอันลึกล้ำ ดุจวังน้ำวนที่พร้อมจะกลืนกินผู้คนจนไม่เหลือแม้เศษเสี้ยว

นางลูบใบหน้าเล็ก ๆ ที่ได้รับการบำรุงจนกลับมาเนียนนุ่มด้วยขี้ผึ้งหยกหนิงอวี้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความเศร้าสร้อยเล็กน้อยว่า “หรือว่าเหมียนเอ๋อร์ไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ผู้เดียวดายไร้ครอบครัวผู้นี้นาน ๆ หรือ”

นางเป็นผู้เฉียบคมมาโดยตลอด ถึงขั้นค่อนข้างเอาแต่ใจ บางครั้ง คำถามใดที่ตอบไม่ได้ก็ข้ามมันไปเสียเลย นางไม่ชอบความรู้สึกที่ไม่อาจกุมสถานการณ์ไว้ได้เช่นนี้

แม้แต่การพูดคุยสัพเพเหระธรรมดา ๆ นางก็ยังต้องกุมความได้เปรียบไว้ในมือ