ตอนที่ 74 ร่างแท้จริง

ตอนที่ 74 ร่างแท้จริง

แสงตะวันแห่งขุนเขาอวี้ฝูได้ลับลงแล้ว แสงเมฆาแปรเปลี่ยนเป็นม่านหมอกมืดมิด

มองอวี้เหมียนที่ใบหน้าเปื้อนโลหิตสีแดงฉานจากการที่ตนวาดเล่น ดวงตาของเซิงชิงมืดลงเล็กน้อย หางตายกขึ้น น้ำเสียงเปี่ยมไมตรี

“แมวน้อยตัวลาย พาอาจารย์ผู้นี้ไปสระน้ำพุเถิด”

นางวางมือลงบนไหล่อวี้เหมียนเบา ๆ เรือนกายเอนมาอย่างอ่อนนุ่ม ใจร้ายใช้อวี้เหมียนเป็นไม้เท้าน้อยของตนเอง

แต่อวี้เหมียนที่ใบหน้าเปื้อนโลหิตเต็มหาได้รู้ตัวไม่ว่าแมวน้อยตัวลายที่อีกฝ่ายเอ่ยถึงนั้นหมายถึงใบหน้างดงามที่ถูกเปื้อนเลอะเทอะยุ่งเหยิงของนาง

นางก้มตัวลงอย่างอดทนอดกลั้น อดทนต่อความเจ็บปวดบนแผ่นหลัง แบกท่านเจ้าภูเขาผู้ “บอบบางอ่อนแอ” มุ่งไปยังสระส่วนตัวของนาง

เดินไปเดินมา อวี้เหมียนยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล