ตอนที่ 65 คือกู่

ตอนที่ 65 คือกู่

ตะวันร่วงอัสดง ทอแสงสุดท้ายของวัน

ดวงสุริยะสีแดงฉานสาดส่องบนอาภรณ์แดง ประดุจชุบเงาล้อมให้สีโลหิตนั้นเปล่งประกาย อวี้เหมียนกระตุกชายแขนเสื้อเซิงชิงเบา ๆ “อาจารย์ เหตุใดเหล่ายมทูตเหล่านั้นจึงหวาดเกรงท่านเล่า”

เซิงชิงมองกิริยาเล็ก ๆ ของศิษย์ แล้วร่ายคาถาบทหนึ่งชำระล้างสิ่งสกปรกบนกายทั้งสอง จากนั้นโอบนางเข้ามาแนบกายเบา ๆ วิชาย่อปฐพีแผ่ออก ระยะทางพันลี้เพียงชั่วกะพริบตา

“อาจารย์ผู้นี้ เคยไปตามหาคนผู้หนึ่งมาแล้ว”

ยามนางเอ่ยวาจานี้ น้ำเสียงพัวพันแนบชิด ราวกับคนผู้นั้นเป็นญาติที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา ราวกับความเจ็บปวดกรีดเนื้อเชือดกาย