ตอนที่ 57 จวินแห่งเงาภูผา

ตอนที่ 57 จวินแห่งเงาภูผา

ขุนเขางดงามธารน้ำใส ผืนทุ่งงามตาระยิบตา

แม้ในความทรงจำของนางจะไม่เคยย่างกรายมาที่นี่ แต่อวี้เหมียนกลับรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก ราวกับเติบโตขึ้นในที่แห่งนี้มาแต่เล็ก

นางจดจำได้ทุกคูหาลำเนาไพร ทุกสายธารน้อยใหญ่ และรู้จักทุกครัวเรือน

สายตาของอวี้เหมียนทอดลงยังซากกำแพงที่พังทลายลงแห่งหนึ่งภายในหมู่บ้าน ช่างเป็นความคุ้นเคยที่ห่างหายไปเนิ่นนาน นี่อาจเป็นความทรงจำของเรือนกาย นางคิดเช่นนั้น

ถ้าเช่นนั้น เจ้าของเรือนกายนี้หายไปแห่งหนใดเล่า

หากอีกฝ่ายถูกเบียดดวงกายดวงจิตออกไปในยามที่นางข้ามภพมา เซียนจุนทั้งสี่ที่อยู่ในที่นั้นย่อมมิอาจไม่พบเห็น หรือว่ายังอยู่ในเรือนกายของนางกัน

คิดถึงตรงนี้ อวี้เหมียนก็พลันไม่กล้าคิดต่อ รู้สึกเพียงราวมีหมู่แมลงเลื้อยคลานอยู่บนร่าง