เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 พบโดยบังเอิญ
วันรุ่งขึ้นหลังติงตงจิ่วกลับมาถึงหมู่บ้านหางวัว เขาก็นั่งเกวียนลาไปยังแอ่งตระกูลจ้าว
ต้นกล้าในแปลงแตงโมเปลี่ยนไปมากแล้ว ไม่ใช่ต้นเล็ก ๆ ที่มีใบอ่อนเพียงไม่กี่ใบเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป เถาหลักเลื้อยยาวกว่าหนึ่งฉื่อ เริ่มแผ่ขยายออกไปรอบด้าน เถาวัลย์ที่ปกคลุมด้วยขนอ่อนนอนราบอยู่บนสันร่อง ราวกับแขนสีเขียวหลายแขนกำลังหยั่งเชิงผืนดินโดยรอบ ใบก็ใหญ่ขึ้น ใบขนาดเท่าฝ่ามือซ้อนกันใบแล้วใบเล่า ปกคลุมผิวสันร่องจนมิดชิด
พี่เขยใหญ่ย่อตัวอยู่หัวแปลง มือถือกรรไกรเล่มหนึ่ง กำลังชี้ ๆ วัด ๆ อยู่กับต้นกล้าแตงต้นหนึ่ง คิ้วขมวดเป็นปม พอเห็นติงตงจิ่วมา เขาก็ลุกขึ้นยืน ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ชี้ไปที่ต้นกล้านั้นแล้วว่า “ตงจิ่ว เจ้าดูสิ กิ่งข้างแตกออกมามากเกินไปแล้ว ข้าไม่รู้จะตัดกิ่งไหน เก็บกิ่งไหนไว้ดี” ตอนที่พูด กรรไกรในมือพลิกไปพลิกมา ไม่รู้จะเริ่มลงมือจากตรงไหน
ติงตงจิ่วหย่อตัวลง แหวกใบดู เถาหลักโตแข็งแรงดี แต่กิ่งข้างก็แตกออกมามากจริง ๆ บางกิ่งแทงออกจากซอกใบยาวถึงครึ่งฉื่อแล้ว ถ้าไม่ตัดแต่งให้ทันเวลา กิ่งข้างเหล่านี้จะแย่งสารอาหารกับเถาหลัก สุดท้ายเถาจะเลื้อยเต็มพื้น แต่แตงจะติดได้ไม่กี่ลูก
“ตัดกิ่งข้างที่เกินออกเสีย เหลือเถาหลักกับเถาข้างที่แข็งแรงที่สุดสองเถ้าก็พอ” ติงตงจิ่วชี้ไปที่กิ่งข้างเรียวเล็กเหล่านั้น “กิ่งนี้ กิ่งนี้ แล้วก็กิ่งนี้ ตัดออกให้หมด อย่าเสียดาย เก็บไว้ก็โตไปเปล่า ๆ”