เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 พักเพราะฝน
หม่านจินยังคงอยู่ที่ตัวเมืองอำเภอ พอถึงตอนค่ำ หม่านชางนั่งอยู่ในลานบ้าน มือบิดก้านหญ้าก้านหนึ่งไปมา ใจไม่ค่อยสงบสักเท่าไร เขาอดกลั้นอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยถามติงตงจิ่วขึ้นมาว่า “น้า หม่านจินอยู่คนเดียวที่ตัวเมืองอำเภอ จะไหวหรือไม่”
ติงตงจิ่วกำลังล้างมืออยู่ข้างบ่อน้ำ สะบัดหยดน้ำบนมือไปมา “ให้เขาฝึกฝนดูสักหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นไปดูอีกที”
ผลปรากฏว่าพอถึงกลางคืน ฝนก็ตกลงมา
ฝนไม่ถือว่าแรง แต่ตกปรอย ๆ อยู่ตลอด ไม่ยอมหยุด การหมุนโม่ก็ไม่สะดุด พอยามโฉ่วผ่านไปได้ไม่นาน ติงตงจิ่วกับหม่านชางก็ลุกขึ้น ถึงเวลาบดถั่วก็บดถั่ว ถึงเวลาต้มน้ำถั่วก็ต้มน้ำถั่ว เต้าหู้ถูกทำออกมาทีละแผง ๆ อาหารตุ๋นพะโล้กับเต้าหู้แห้งก็ถูกกดไว้แล้ว ฟ้าสว่างแล้ว ฝนยังไม่มีทีท่าจะหยุด หม่าเต๋อเซิ่งยังคงคลุมเสื้อฟาง สวมหมวกงอบ ขับเกวียนลามา แม้ถนนจะเละเป็นโคลนบ้าง แต่ยังเดินได้ ติงตงจิ่วสวมเสื้อฟางกับหมวกงอบ เอาผ้าน้ำมันคลุมของไว้แน่นหนา ยังคงฝ่าฝนไปส่งของที่ตัวเมืองอำเภอหนึ่งเที่ยว
หลังส่งของเสร็จ เขาก็ถือโอกาสแวะไปร้านขายธัญพืช ซื้อแป้งถั่วเขียว 2 ชั่ง — ในใจยังคิดถึงเรื่องเนื้อเจ อยากลองเติมแป้งลงไปดูว่าจะดีขึ้นหรือไม่ ออกจากร้านขายธัญพืชแล้ว เขาก็เลี้ยวไปยังเรือนเล็กที่หม่านจินเช่าไว้อีกแห่ง