เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 เรื่องผลักคนให้เดินหน้า
ตอนติงตงจิ่วกลับมาจากร้านอาหารตระกูลกัวก็เป็นเวลาอาหารมื้อบ่ายแล้ว หม่านอิ๋นกำลังเก็บข้าวของอยู่ในร้านด้านหน้า เตรียมเอาดิบห่อเต้าหู้ที่เหลืออยู่ไม่กี่ก้อนกลับไป เช็ดเคาน์เตอร์ให้สะอาด และรวบรวมกระดาษน้ำมันกับเชือกฟางให้เรียบร้อย หวังโจวซื่อยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว มือกำผ้าขี้ริ้วเช็ดไหหม้อต่าง ๆ รอติงตงจิ่วกลับมาวางแผนมื้อเย็น
ติงตงจิ่วเดินเข้าลานบ้าน วางชามเปล่าลง แล้วบอกข่าวดีก่อน “เถ้าแก่กัวบอกว่า ขนมกรอบสมปรารถนาขายได้ พรุ่งนี้ลองส่งไป 10 ชั่งก่อน ตอนเย็นไปฟังคำตอบ”
หม่านอิ๋นโผล่หัวออกมาจากในร้าน ดวงตาสว่างขึ้น “จริงหรือ เช่นนั้นกากถั่วของบ้านเราก็นับว่ามีประโยชน์มากแล้ว!”
หวังโจวซื่อยืนอยู่ที่ประตูห้องครัวก็ยิ้มจนปากกว้าง มือไม้ที่ทำอยู่ก็เร็วขึ้นอีกไม่น้อย
ติงตงจิ่วล้างมือแล้วพูดว่า “คืนนี้กินง่าย ๆ ทำซุปแป้งแผ่นก็แล้วกัน เอาเนื้อเจทอดที่เหลือกับเนื้อเจที่ลองทำพวกนั้นมาสับให้ละเอียด ตักน้ำพะโล้หนึ่งช้อนใส่ลงในหม้อคนให้เข้ากัน มีน้ำมันจากเนื้อเจทอดอยู่ หอมนัก”
หวังโจวซื่อขานรับแล้วหันหลังเข้าห้องครัว ผูกผ้ากันเปื้อน เริ่มนวดแป้ง นางทำอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็คลึงแป้งเป็นก้อนเรียบร้อย รีดเป็นแผ่นใหญ่ ใช้มีดกรีดเป็นเส้นแป้งกว้าง ๆ ทีละเส้น แล้วหย่อนลงในน้ำเดือด ในอีกหม้อหนึ่ง นางเอาผงเนื้อเจที่ลองทำพวกนั้นไปเคี่ยวกับน้ำพะโล้ ใส่เนื้อเจทอดลงไปครึ่งถ้วยเล็ก น้ำซุปในหม้อก็เปล่งประกายมันวาวขึ้นทันที กลิ่นหอมก็พลอยกระจายออกมา