เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 ต่างคนต่างมีทาง
สามพี่น้องปรึกษากันเป็นการส่วนตัวตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น การแบ่งงานก็ตกลงกันเรียบร้อย
หม่านจินพูดน้อย แต่สุขุมมั่นคง มอบหาบหลังอูฐให้เขาจึงเหมาะที่สุด หม่านอิ๋นเพิ่ง 16 หน้าตาก็ดี ปากก็หวาน เห็นใครไม่ยิ้มก็ไม่พูด หาบเต้าหู้เดินขายตามหมู่บ้านตรอกซอยจึงพอเหมาะ หม่านชางเป็นพี่ใหญ่ แรงมากที่สุด นิสัยก็หนักแน่นที่สุด จึงให้อยู่บ้านโม่เต้าหู้ กดเต้าหู้แห้ง ทำงานหนัก คอยค้ำแผงด้านหลังไว้
ติงตงจิ่วรู้การจัดแบ่งนี้แล้ว ในใจก็อุ่นใจขึ้นมาก สามพี่น้องรวมใจเป็นเกลียวเดียว ไม่แย่งไม่ชิง ต่างทำตามกำลังความสามารถของตน นี่คือสิ่งที่เขาอยากเห็นที่สุด เขาตบไหล่หม่านจินเบา ๆ แล้วมองหม่านอิ๋นกับหม่านชางอีกที ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงเอ่ยว่า “ได้ ก็ทำตามนี้ พวกเจ้าเจรจากันเองได้ ดีกว่าข้าพูดอะไรทั้งนั้น”
เช้าวันนี้ ติงตงจิ่วจะเข้าไปส่งของในตัวเมืองพร้อมหม่านจิน หาบหลังอูฐอยู่ข้างหน้า ติงตงจิ่วสะพายตะกร้าสะพายหลังใส่เต้าหู้กับเต้าหู้แห้งเดินตามหลัง สองคนเป็นเพื่อนร่วมทางกัน พูดคุยกันไปตามทาง ก็ไม่รู้สึกว่าทางไกลเลย
พอออกจากปากหมู่บ้านขึ้นถนนใหญ่ คำพูดของหม่านจินก็ค่อย ๆ มากขึ้น หนุ่มคนนี้ปกติเงียบไม่ค่อยพูด แต่พอเดินอยู่กับน้าตามลำพัง คำที่อัดอยู่ในใจก็เก็บเอาไว้ไม่อยู่