เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 44 ไม้เหล็ก
ติงตงจิ่วพาหลานชายทั้งสามสะพายเครื่องในหมู หามถ่าน กลับมาถึงบ้านด้วยของเต็มไม้เต็มมือ กว่าถึงบ้านท้องฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว กลิ่นกับข้าวลอยออกมาจากในลานบ้าน หูซื่อกับหวังอีเหมยกำลังเตรียมอาหารเย็น
อาหารเย็นเป็นบะหมี่ที่รีดแป้งเอง แผ่นแป้งใหญ่สองแผ่นถูกหั่นเป็นเส้นเล็ก ๆ เท่า ๆ กัน ต้มสุกแล้วตักใส่กะละมังใหญ่ ข้าง ๆ กันคือน้ำพะโล้ที่อุ่นไว้ เครื่องในหมูที่เหลือกับเต้าหู้แห้งพะโล้ที่เหลืออยู่ในบ้านถูกสับละเอียดใส่ลงไปในน้ำพะโล้ร้อน ๆ ปล่อยให้เดือดปุด ๆ กลิ่นหอมอบอวล ต้นหอมที่เก็บไว้ในหลุมเก็บของเหลือไม่มากแล้ว หวังอีเหมยก็ยังหั่นปลายหอมโรยลงไปหน่อยเพื่อชูรส กับแกล้มที่กินคู่กับบะหมี่คือผักดองเปรี้ยวซอยที่บ้านหมักเองจานเล็ก ราดน้ำมันงานิดหน่อย อาหารเย็นมื้อนี้ในสายตาของครัวเรือนชาวนา ถือว่าดีเลิศที่สุดแล้ว
หลานชายทั้งสามมองบะหมี่ที่ควันร้อนตลบกับน้ำพะโล้มันเยิ้ม อดกลืนน้ำลายไม่ได้ แต่ทั้งวันนี้พวกเขากินดีมาแล้วสองมื้อ (เช้าเต้าฮวยกับหมั่นโถว เที่ยงเกี๊ยวน้ำในตัวเมืองอำเภอ) จึงไม่กล้ากินเต็มที่ ทำได้เพียงนั่งเรียบร้อยอยู่ข้างโต๊ะ รอให้ผู้ใหญ่ลงตะเกียบก่อน
หูซื่อสงสารหลานชาย ตักบะหมี่และน้ำพะโล้ใส่ชามพวกเขาไม่หยุด: “กินสิ กินให้มากหน่อย กำลังโตทั้งคน! มาอยู่บ้านน้าแล้วก็อย่าถือตัว กินอิ่มท้องถึงจะมีแรงทำงาน!”
สามหนุ่มจึงได้ยกชามขึ้นมา ค่อย ๆ กินทีละคำ แต่ในใจกลับอบอุ่นจนร้อนผ่าว มาอยู่บ้านน้า กินอิ่ม นอนอุ่น แถมยังมีทางก้าวหน้าต่อไป