เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ตกใจและดีใจก่อนปีใหม่
เมื่อติงตงจิ่วอุ้มไห สะพายตะกร้า และแบก “ภูเขาน้อย” กลับมาถึงบ้าน ฟ้าก็ใกล้จะมืดเต็มทีแล้ว พอประตูเรือนดังขึ้น คนทั้งบ้านที่รอจนใจร้อนอยู่แล้วก็พากันกรูออกมาต้อนรับทั้งหมด
หูซื่อเป็นคนแรกที่รับถุงน้ำตาลแดงกับตะกร้าไข่ไก่จากมือเขา หนักอึ้งเลย นางร้อง “โอ๊ย” ออกมาทีหนึ่ง “ทำไมซื้อไข่ไก่มากมายอีกเล่า? เท่านี้ต้องเปลืองเงินเท่าไร!”
ติงไหลตี้กับติงเฉิงช่วยกันเอาของที่เปรียบเป็น “ภูเขา” บนหลังเขาลงมา พอตะกร้าสะพายหลังหลังวางถึงพื้น ติงไหลตี้ก็เปิดผ้าคลุม เห็นชามจานใหม่กับไหดินเผาเล็ก ๆ พวกนั้นที่ยัดมาแน่นเต็ม ตาก็เป็นประกาย “โอ๊ะ ชามใหม่! ไหพวกนี้ก็สวยด้วย!”
ติงตงจิ่วขยับไหล่ที่ถูกเชือกบีบจนเจ็บ พลางเดินเข้าโถงกลางเรือนพลางพูดว่า “บังเอิญเจอของลดราคา ก็เลยซื้อมา แม่ พี่สาวสาม พวกเจ้าเอาชามจานเก่าที่ปากบิ่นและแตกร้าวในบ้านออกมาคัดทิ้งเสียเถิด เก็บไว้ก็เปลืองที่ ยังบาดมือด้วย ตรุษนี้ใช้ของใหม่ เอาฤกษ์เอาชัยไว้”
หูซื่อเสียดายอยู่บ้าง “บางใบยังใช้ได้อยู่เลย ซ่อมแซมสักหน่อย...”
“ซ่อมอะไรกันเล่า แม่ ฟังตงจิ่วเถิด เปลี่ยนใหม่เลย!” ติงไหลตี้ตอนนี้เป็นผู้สนับสนุนน้องชายอย่างแน่วแน่ รีบรับคำทันที “ตอนนี้บ้านเราไม่ขัดสนเงินค่าชามไม่กี่ใบหรอก ชามพวกนั้นเวลากินข้าวต้องคอยระวังไม่ให้บาดปาก ใช้ของใหม่ใจก็สบายกว่า”