เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 กลับบ้าน
เมื่อติงตงจิ่วพาพี่สาวสามติงไหลตี้กับหลานสาวต้าหนิวเดินกลับมาถึงหมู่บ้านหางวัว ฟ้าก็มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ห้านิ้ว ดวงดาวในคืนเหมันต์ขึ้นประปราย เปล่งแสงเย็นเยียบราวกับถูกความหนาวกัด หมู่บ้านเงียบสงัด
มาถึงหน้าประตูบ้านของตน ประตูไม้บานนั้นปิดอยู่ ติงไหลตี้เดินไปถึงหน้าประตู เท้าราวกับหยั่งรากลงดิน ขยับอย่างไรก็ไม่ออก นางก้มหน้าลง มองรองเท้าผ้าเก่าคู่นั้นที่สวมอยู่ หัวรองเท้าสึกจนขาด เผยนิ้วเท้าแดงก่ำเพราะความหนาว ด้านข้างรองเท้าเปื้อนโคลนเต็มไปหมด เสื้อนวมบางตัวนั้นทั้งสกปรกทั้งขาด รอยเลือดสีแดงคล้ำปรากฏเป็นหย่อม ๆ ที่ปลายแขนและชายเสื้อด้านหน้า คิดถึงฐานะของตนที่หย่าร้างโดยยินยอมแล้วกลับมาบ้านพ่อแม่ แถมยังพาลูกสาวมาด้วยอีก นี่ไม่ใช่เอาหน้าพ่อแม่ทิ้งลงบนพื้นให้คนเหยียบหรือ คนในหมู่บ้านรู้เข้าจะว่าอย่างไร น้ำลายยังท่วมตายได้ พ่อแม่จะคิดอย่างไร น้องสะใภ้หวังอีเหมยจะรับแม่ลูกนางไว้ได้หรือ
ในใจนางราวกับมีหนูน้ำแข็งตัวหนึ่งซุกอยู่ ทั้งหนาวทั้งกลัว ทั่วร่างสั่นสะท้าน นางเผลอคิดจะซ่อนลูกสาวไว้ข้างหลัง ริมฝีปากสั่นอยู่นาน อยากบอกน้องชายว่า “หรือว่า... แม่ลูกเราสองคนไปหาที่นอนค้างนอกบ้านสักคืน...” แต่คำนี้ติดอยู่ที่ลำคอ อย่างไรก็พูดไม่ออก มีเพียงน้ำตาไหลลงอย่างเงียบ ๆ
ติงตงจิ่วมองพี่สาวสามในสภาพนี้ ในใจเจ็บราวกับถูกเข็มทิ่มแทง เขาปล่อยมือข้างหนึ่งออก ออกแรงดันประตูบ้านให้เปิด แล้วตะโกนเข้าไปข้างใน “พ่อ แม่ อีเหมย ข้ากลับมาแล้ว พี่สาวสามก็รับกลับมาแล้ว!”