เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 เสี่ยวเสวี่ยกับเตาไฟ
วันนั้น ฟ้ายังไม่สว่าง ติงตงจิ่วลืมตาขึ้นก็รู้สึกว่าภายในเรือนมีแสงสว่างผิดปกติลอดเข้ามา เขาลุกขึ้นนั่ง แหวกกระดาษหน้าต่างที่ขาดวิ่นออกมองไปข้างนอก โอ้โฮ หิมะตกแล้ว
หิมะไม่หนัก ละเอียดเป็นเกล็ดเล็ก ๆ ราวกับเกล็ดเกลือที่ร่อนลงมา โปรยบาง ๆ อยู่บนพื้น ปกคลุมแปลงผักที่เหี่ยวแห้ง กองฟืน และโม่หินในลานบ้านไว้ด้วยสีขาวที่ดูเหมือนมีอยู่ก็ได้ ไม่มีก็ได้ ท้องฟ้าเป็นสีเทาตะกั่ว หนักอึ้ง กดต่ำลงมา ลมไม่แรง แต่ไอเย็นนั้นราวกับลอดผ่านกำแพงดินและกระดาษหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นสาย เล็ดลอดเข้าไปถึงซอกกระดูกของผู้คน
ติงตงจิ่วกับหวังอีเหมยก็ยังลุกขึ้นตามเวลา ผลักประตูออกไป ไอเย็นจัดจ้านที่ปนกลิ่นคาวของหิมะก็ปะทะใบหน้า ทั้งสองอดสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัวไม่ได้ หวังอีเหมยรีบรัดผ้าโพกหัวเก่า ๆ บนศีรษะให้แน่นขึ้นอีกหน่อย
งานโม่เต้าหู้นั้นวันนี้ทรมานเป็นพิเศษ ในห้องฝั่งตะวันตก โม่หินเย็นเฉียบ คันโม่กำไว้ในมือราวกับกำแท่งน้ำแข็ง ไม่ทันผลักไปกี่รอบ นิ้วมือก็แข็งชาจนไม่เชื่อฟัง ตอนเติมน้ำ น้ำในกระบวยก็เย็นเสียดกระดูก ทั้งสองได้แต่ผลัดกัน ติงตงจิ่วผลักครู่หนึ่ง มือแข็งก็เปลี่ยนให้หวังอีเหมย มือของหวังอีเหมยก็เย็นเร็วพอกัน ถูมือเป่าลมร้อน ใบหน้าซีดขาวเพราะความหนาว