เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยถิงโจวอยากตัดขาดวาสนาที่เสวียนจิ้งเอ่ยถึง
ผ้าห่มบนเตียงพลิ้วเป็นระลอก ดวงตาของเสิ่นอวี๋ที่ชุ่มไปด้วยไอหมอกมองเขาอย่างเลื่อนลอย
“เจ้าไม่ใช่หรือที่บอกว่าอยากได้บุตรสาว?”
เซี่ยถิงโจวกลั้นลมหายใจ “ตอนนี้ไม่เอาละ”
“เพราะเหตุใด?” เสิ่นอวี๋เริ่มได้สติทีละน้อย
เซี่ยถิงโจวกอดเอวนาง “ข้ากลัวว่าลำบากเลี้ยงดูมาสิบกว่าปี สุดท้ายกลับถูกหมูคาบไปกิน”
นี่คือสิ่งที่เซี่ยถิงโจวนึกขึ้นได้ฉับพลันหลังจากออกจากจวนสกุลเซวีย
หากมีบุตรสาวน่ารักที่มัดจุกผมคู่เกิดอีกสักคน ประคบประหงมเลี้ยงดูราวกับสมบัติล้ำค่า สุดท้ายกลับเป็นประโยชน์แก่เผยฉุนหลี่ เช่นนั้นเขาคงโมโหจนกระอักเลือด
เสิ่นอวี๋แอบหัวเราะ “ที่จริงตอนที่ข้ายังเล็กกว่านี้น่ารักกว่านี้อีก พี่ชายข้าบอกว่า ตอนสองสามขวบตัวอ้วนกลม พุงก็ป่อง เป็นมันฝรั่งลูกเล็ก ๆ ของแท้……”