กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เรือนเล็ก ๆ ได้รับการจัดแต่งขึ้นมา ในที่สุดก็พอมีบรรยากาศของเทศกาลปีใหม่บ้าง
ที่นี่ไม่เหมือนจวนอ๋องที่ลานเรือนซ้อนลึกมองปราดเดียวก็เห็นสุดสายตา เสิ่นเจาไม่ต้องออกแรงก็เห็นเซี่ยถิงโจวใต้ชายคา
เขาคลุมเสื้อคลุมกันหนาวสีหมึก ยิ่งทำให้ผิวขาวผ่อง เสิ่นเจาเดินเข้าไปมองซ้ายขวาแล้วถามว่า “อาอวี๋เล่า”
“ไม่บังเอิญนัก นางเพิ่งจากไปไม่นาน องครักษ์เมฆาครามพบเปินเซียวแล้ว นางไปดูว่ามีปัญหาหรือไม่ หากพี่ใหญ่ไม่เร่งร้อนก็อยู่รอสักครู่”
เซี่ยถิงโจวถือกรรไกรในมือ ต้นไม้แห้งในลานเรือนนั้นแท้จริงคือต้นเหมยเหมันต์ ช่วงไม่กี่วันมานี้ในที่สุดก็ออกดอกแล้ว เมื่อคืนเสิ่นอวี๋บอกว่าหอม เซี่ยถิงโจวเตรียมตัดไปสองสามกิ่งปักในห้องนอน
เสิ่นเจาหน้าเฉย “นางออกไปพอดี ข้ามีเรื่องจะหาเจ้า”
“รอสักครู่” เซี่ยถิงโจวเลือกตัดไปสองกิ่งแล้วยกมือ “พี่ใหญ่เชิญข้างใน”