กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงกีบเหล็กใกล้เข้ามาอีก นั่นคือวายุกล้าที่พัดมาจากเป่ยหลิน
ทหารซีเจวี๋ยหนีกระเจิงไปทางตะวันตกยิ่งกว่าเดิม
องครักษ์เมฆาครามย่างเท้าเหยียบแสงอรุณแรกเข้าสู่ผืนดินที่เต็มไปด้วยความเสียหาย
เกราะดำแผ่เป็นเส้นยาว ณ ขอบฟ้า ราวกับกำแพงเมืองหนาหนักที่พุ่งเข้ามา สมทบเข้าสู่สมรภูมิ
ม้าพยศตัวหนึ่งควบเข้ามายังประตูค่าย ฉุดบังเหียนหยุดตรงหน้าเซียวฉางเฟิง
เซี่ยกวงจงถอดหมวกเกราะออก ไอความร้อนพวยพุ่งจากเส้นผมที่แซมขาว
“แม่ทัพเซียว”
เซียวฉางเฟิงประสานมือคารวะ “เป่ยหลินอ๋อง”
“เอ่อ” เซี่ยกวงจงยกมือ “เป่ยหลินอ๋องคนปัจจุบันคือบุตรชายข้า เรียกข้าว่าเฒ่าเซี่ยก็แล้วกัน”
เซียวฉางเฟิงจะกล้าล่วงเกินได้อย่างไร “ขอบคุณท่านอ๋องผู้เฒ่าที่เดินทางไกลมารับศึก”