กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“วันแล้ววันเล่าก็เหมือนกันหมด” หลี่เจาเหนียนกล่าวอย่างอ่อนแรง “ไม่รู้ว่าวันคืนเช่นนี้จะต้องทนไปถึงเมื่อใด”
หลี่จี้เฟิงนิ่งไปชั่วครู่ “ศึกที่เป่ยหลินสิ้นสุดแล้ว เป่ยหรงสูญเสียราชันแห่งอนาคต เชื่อว่าสิบปีข้างหน้าชาวเป่ยหรงคงไม่กล้าข้ามภูเขาใหญ่ลูกนั้นอีก”
“ไม่มีหูเหยียนถัวก็ยังมีเผ่าอื่นอีก” หลี่เจาเหนียนกล่าวช้า ๆ “สงครามจะไม่หยุด เพราะมนุษย์มีความโลภเป็นนิสัย”
หลี่จี้เฟิงสัมผัสได้ถึงความผิดหวังอันหนาแน่นในใจของหลี่เจาเหนียนจากถ้อยคำของเขา
ทุกคนล้วนมีแผนการต่อเขา ถูกทุกคนหันหลังให้ จนสุดท้ายข้างกายเหลือเพียงหลี่จี้เฟิงน้องชายที่แต่ก่อนไม่สนิทกับเขาเท่านั้น
“ท้องพระโรงวันนี้คงไม่สงบกระมัง” หลี่เจาเหนียนถาม