กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ซื่อจื่อ ชายาซื่อจื่อ” ซีเฟิงก้าวเท้ายาวเข้ามา เหยียบฟางแห้งดังกรอบแกรบ
พวกเขาออกจากลั่วโจวมาสิบกว่าวันแล้ว แต่แรกซีเฟิงยังไม่ค่อยชินกับคำเรียกขานใหม่นี้ ตอนนี้กลับเรียกได้คล่องปากเป็นพิเศษ
เซี่ยถิงโจวพยักหน้า “นั่งสิ”
ซีเฟิงแก้ดาบออกวางไว้ข้าง ๆ นั่งลงข้างกองไฟ “ตลอดทางไม่พบสิ่งผิดปกติ คนที่อยู่ลั่วโจวก็ตามมาแล้ว เจ้าเมืองลั่วโจวไม่ได้ทำให้ตระกูลลู่ลำบาก”
เสิ่นอวี๋ยิ้มกล่าว “พวกเขามองตระกูลลู่เป็นถุงเงินของตัวเอง ใครจะทำให้ถุงเงินตัวเองลำบากเล่า”
“เพียงแต่เขายังสั่งปิดเมือง ราษฎรที่เข้าออกลั่วโจวต้องลงทะเบียนหรือแสดงใบผ่านทาง ตอนนี้ไม่ให้ผู้พลัดถิ่นเข้าออกลั่วโจวแล้ว” ซีเฟิงกล่าว