กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจ้าไม่ควรกลับมา” เสิ่นอวี๋เอ่ยเบา ๆ “อันตรายเกินไป ข้ามีวิธีหลบหนีออกมาได้จริง ๆ”
ที่นี่สภาพแวดล้อมทรุดโทรม แต่อุ้มนางไว้ในอ้อมแขน ใจของเซี่ยถิงโจวก็มั่นคงอย่างยิ่ง “ถ้ำมังกรรังเสือข้าก็ไปได้ ภูเขาดาบทะเลอัคคีข้าก็ไปได้ ขอเพียงมีเจ้าอยู่ก็พอ”
เสิ่นอวี๋ยกมือขึ้นลูบใบหน้าเขา
เขาคงรีบรุดมาทั้งคืนหลังออกจากเมืองหลวง ใต้คางจึงมีหนวดเคราขึ้นแล้ว
นางลูบเบา ๆ พลางกล่าว “ตอนเด็ก ๆ ข้าก็ชอบลูบหนวดเคราของท่านพ่อแบบนี้”
เซี่ยถิงโจวหัวเราะ “เช่นนั้นเจ้าลูบไปแล้ว จะต้องเรียกข้าว่าท่านพ่อหรือไม่”
“ฝันไปเถิด” นางชักมือกลับ