ตอนที่ 196 จากไป

ท้องฟ้าโปรยฝนลงมาอีกครา

ขบวนรถม้าต่อกันหัวจรดท้าย มองไปไกลจนสุดสายตาก็ไม่เห็นปลาย

ซีเฟิงเอ่ยเตือน “ซื่อจื่อ ฝนตกแล้ว กลับขึ้นรถม้าเถิดขอรับ”

ผมของเซี่ยถิงโจวเปียกชุ่มแล้ว เขานั่งอยู่บนหลังม้า มองย้อนไปทางทิศเซิ่งจิง

หนทางข้างหน้าไกลลิบ วันที่ได้หวนคืนก็เลื่อนลับ

เดิมคิดว่าเป่ยหลินคือบ้าน แท้จริงแล้วนางอยู่ที่ใด ที่นั่นจึงเป็นบ้าน

ฉางหลิวนั่งอยู่บนคานรถม้าเอียงศีรษะมองไป เซิ่งจิงถูกห่อหุ้มด้วยหมอกยามเช้า มองอะไรก็ไม่เห็นเลยสักอย่าง แต่เขากลับราวกับรู้ว่าซื่อจื่อกำลังมองสิ่งใด

ลุงจงหยิบเสื้อคลุมออกมา “ใกล้เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เจ้าเอาไปส่งให้ซื่อจื่อเสียสิ”

“ข้าไม่ไป” ฉางหลิวว่า

“เฮ่ย” ลุงจงว่า “เจ้าเด็กคนนี้ เหตุใดจึงไม่รู้จักเวทนาคนอื่นเลย ซื่อจื่อกำลังทุกข์ใจอยู่นะ”