กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่เจาเหนียนเอ่ยด้วยดวงตาแดงก่ำ “ลูกได้เรียกหมอหลวงมาแล้ว เสด็จพ่อจะไม่เป็นอันใด”
ฮ่องเต้ถงซวี่ลมหายใจรวยริน อ่อนแรงจนแม้แต่จะส่ายหน้าก็ยังทำไม่ได้
“เจาเหนียน ศพของพี่ใหญ่เจ้าจิ้นเฉิง…” น้ำตาล้นจากหางตาฮ่องเต้ถงซวี่
ฮ่องเต้ถงซวี่นึกถึงถ้อยคำที่หลี่จิ้นเฉิงเคยกล่าวไว้ เขาบอกว่าสิ่งนั้นมิใช่ฝีมือของเขา หากตายก็ไม่ยอมรับ ตอนนั้นพระองค์เอ่ยกับหลี่จิ้นเฉิงว่า “เช่นนั้นเจ้าก็จงเอาความตายพิสูจน์ใจของเจ้าเสีย”
หลี่จิ้นเฉิงยื่นหนังสือสารภาพความผิดต่อเนื่องกันสิบห้าฉบับ เขามิได้เปิดอ่านแม้ฉบับเดียว เพราะกลัวใจของตนจะอ่อนลง
ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อที่เกิดจากตน เขาแม้เป็นฮ่องเต้ก็ยังอ่อนแอได้เช่นกัน