กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋ก้มตัวต่ำลง แต่ไม่ได้กล่าวโทษผิดคน
ฮ่องเต้ถงซวี่เอ่ยถามด้วยเสียงเย็น “สืออวี่ เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากระทำผิด?”
เสิ่นอวี๋ลดสายตากล่าว “ฝ่าบาททรงเปิดทางให้ทูลเสนอความเห็น กระหม่อมไม่ทราบว่าตนมีความผิดใด”
ภายในตำหนักหานจางเงียบสงัด เต๋อฝูรีบคุกเข่าลงตาม
ครู่ใหญ่ จู่ ๆ ในตำหนักก็ดังเสียงหัวเราะอันแหบแก่ของฮ่องเต้ถงซวี่
“ไม่คิดเลย เราไม่คิดเลยจริง ๆ” ฮ่องเต้ถงซวี่หัวเราะจนไอสองครั้ง พระองค์หอบหายใจหนึ่งครั้ง แล้วกล่าวต่อ “ผู้ที่เข้าใจเราที่สุด กลับเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีอย่างเจ้า”
ฮ่องเต้ถงซวี่หัวเราะอีกครั้ง หัวเราะไปหัวเราะมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ ถูกความเหนื่อยล้าท้อแท้ปกคลุม