กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลี่จิ้นเฉิงจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่เซี่ยถิงโจวตีม้าจากไป บังเหียนในมือกำจนเหงื่อออก
เขาคือบุตรสวรรค์ในอนาคต จะถูกเซี่ยถิงโจวคนเดียวขู่อ่อนใจด้วยลูกธนูอ่อนแรงไร้พลังเพียงดอกเดียวได้อย่างไร
“พี่ใหญ่ อย่าได้พิโรธเลย” เสียงกีบม้าเป็นจังหวะดังขึ้นอีกครั้ง หลี่เหยียนชางขี่ม้าค่อย ๆ ออกมาจากหลังป่า
“ใต้หล้านี้ล้วนเป็นแผ่นดินของราชัน รอถึงวันข้างหน้าที่พี่ใหญ่ขึ้นครองราชย์ การตัดทอนอำนาจหัวเมืองเป็นสิ่งที่ต้องทำเป็นแน่ ถึงเวลานั้นเป่ยหลินทั้งแคว้นก็เป็นอาหารในจานของพี่ใหญ่ เซี่ยถิงโจวเพียงคนเดียวจะนับเป็นอะไรได้”
สีหน้าพิโรธของหลี่จิ้นเฉิงลดลงบ้าง เขาไม่รับคำนี้ต่อ กลับถามด้วยเสียงหนักว่า “เหล่าชี เจ้าบอกว่าวรยุทธ์ของเขาไม่ได้สูญเสีย แต่เสแสร้งขึ้นมา ตอนนี้เล่า”