กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เปลี่ยนเสื้อผ้าก็ย่อมต้องกลับห้องนอน
เซี่ยถิงโจวเข้าห้องแล้วปิดประตู “ว่ามาเถิด”
เขายื่นมือคลายเข็มขัด ทั้งสองอยู่ในห้องเดียวกันและกำลังเปลื้องเสื้อผ้า นางรู้สึกว่าบรรยากาศชวนพิลึกอยู่สักหน่อย
เสิ่นอวี๋เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “เหตุใดเจ้าต้องสาดใส่ตัวเองด้วย”
เซี่ยถิงโจวถอดเสื้อคลุมตัวนอก “หลี่จี้เฟิงชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านนัก ถ้าไม่สาดใส่ตัวเอง จะหลบเขาได้อย่างไร”
เสิ่นอวี๋พึมพำ “ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องสาดใส่ตัวเอง”
มือที่กำลังโยนเสื้อของเซี่ยถิงโจวชะงัก “งั้นสาดใส่ตัวเขาหรือ” เขาหยุดครู่หนึ่งราวกับกำลังครุ่นคิด “ก็นับเป็นวิธีที่ดีอยู่”