กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลุงจงนิ่งไปครู่หนึ่ง ในใจคิดว่า หากสามารถสังหารติดต่อกันได้กว่าสามร้อยคนจริง เช่นนั้นก็สูสีกับซื่อจื่อจริง ๆ
เดี๋ยวก่อน เหตุใดจึงวกกลับไปที่ปัญหาใครอยู่ข้างบน ใครอยู่ข้างล่างอีกแล้ว
ทั้งสองเดินไปพลางพูดคุยไปพลาง
ลุงจงส่ายศีรษะกล่าวว่า “แต่ของพวกนี้ของเขาได้มาจากที่ใดกันเล่า อีกทั้งขนมาที่จวนอ๋องเพื่อทำอะไร”
ฉางหลิวสมองแล่นว่องไว กล่าวอย่างตื่นเต้น “ข้ารู้แล้ว!”
“เจ้ารู้อะไร” ลุงจงถาม
ฉางหลิวกล่าวอย่างจริงจัง “เวลาชายหญิงแต่งงานกัน มิใช่ต้องส่งสินสอดและสินเดิมเจ้าสาวหรือ ข้าเห็นว่าคงหมายความเช่นนี้ และได้ยินว่าสินสอดต้องยกมาก่อน สืออวี่จึงมายกสินสอด เขาอยากแต่งกับคนในจวนเรา...”