กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ความขุ่นเคืองในใจของเซี่ยถิงโจว ณ ขณะนี้กลายเป็นอัคคีโหม ลุกโชนขึ้นมาจนถึงลำคอ
“ท่านซื่อจื่อ ท่านซื่อจื่อ”
“เซี่ยถิงโจว!” เสิ่นอวี๋อดเรียกชื่อเขาตรง ๆ ไม่ได้
เซี่ยถิงโจวหันกลับมาทันควัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวอินทรีจ้องเขม็งไปที่นาง
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว นางก็ถอยหนึ่งก้าว จนไม่มีที่ให้ถอย หลังชนเข้ากับเสา
บางครั้งเขาก็อยากจริง ๆ อยากฉีกนางออก ฉีกเปิดนางดูว่านางมีสิ่งใดพิเศษกันแน่
แต่เขาก็ไม่อยาก เพราะเมื่อใบหน้านี้ยิ้มขึ้น เมื่อปากนี้เจื้อยแจ้วขึ้น มันทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจที่เงียบสงบมาหลายปีดูเหมือนจะเริ่มมีทีท่าจะกระตือรือร้น
เซี่ยถิงโจวช่างลำบากใจเช่นนี้
เขาก้มตาลง “ข้าจำได้ เจ้าเคยพูดว่าชีวิตนี้ของเจ้าเป็นของข้า”