กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ที่นี่ที่ใด” พอเสิ่นอวี๋เอ่ยปากออกไป นางจึงรู้ตัวว่าเสียงของตนเบาเพียงเท่าเสียงยุง และลำคอแหบแห้งจนเจ็บปวดนัก
“ค่ายรักษาทหารบาดเจ็บ” ท่านหมอแก่กล่าว “เจ้าได้รับการหามลงมาจากสมรภูมิ”
เสิ่นอวี๋นิ่งไปครู่หนึ่ง อยากพลิกกายลุกขึ้น แต่พอร่างพ้นจากพื้นเตียงก็ล้มลงไปอีก
“อย่าขยับ”
เสิ่นอวี๋หอบหายใจ “ข้า... ไม่ ท่านแม่ทัพเสิ่น ร่างของท่านเล่า”
ท่านหมอกล่าว “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล ซื่อจื่อได้ตั้งวิญญาณให้ท่านแม่ทัพเสิ่นเป็นพิเศษ บัดนี้ตั้งศพอยู่ภายในกระโจม”
เสิ่นอวี๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยามนี้จึงรู้สึกได้ว่าสัมผัสในฝ่ามือนั้นผิดปกติไปบ้าง
ในมือคือผ้าแพรขาดผืนหนึ่งที่ประดับลายเมฆา ด้านหนึ่งของรอยขาดเรียบเสมอกันนัก ราวกับถูกคมอาวุธฟันขาด
“นี่คือสิ่งใด” นางถาม