ตอนที่ 236 อัสนีบดขยี้ผู้บงการเบื้องหลังโผล่พ้นผิวน้ำ

เสิ่นซวี่เวยวิ่งไปข้างหน้าสุดชีวิต ต้องการหาสถานที่ที่สามารถบดบังสายตาของพวกเขาได้

เงาร่างสามสายกำลังโอบล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เธอเปียกโชกไปทั้งตัว ชุดนอนแนบติดลำตัว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

ท้องที่โต 6 เดือนปวดหน่วงเป็นพัก ๆ

เสียงตะโกนของทั้งสามคนนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

ในที่สุดเธอก็มองเห็นกองฟางที่สุมฟางข้าวไว้บนนาขั้นบันไดแห่งหนึ่ง

หนึ่งก้าว สองก้าว...

เธอเหยียบโดนหินแหลมก้อนหนึ่ง เจ็บจนแทบจะร้องออกมา แต่ก็กัดริมฝีปากเอาไว้แน่น

“ตรงนั้น! หลังต้นไม้!”

เสิ่นซวี่เวยวิ่งไปตรงนั้น อาศัยการกำบังของกองฟาง เข้าสู่มิติทันที