ตอนที่ 228 วาดแบบร่างการออกแบบเสื้อผ้า

เสี่ยวจู้จื่อเป็นไอ้หนุ่มรุ่นกระทง ฝีเท้าคล่องแคล่ว ตลอดทางเดินพลางแอบมองท้องที่นูนยื่นของเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากมองแต่ก็ไม่กล้ามองมาก อัดอั้นจนหน้าแดงก่ำ

พอมาถึงหน้าประตูบ้าน เสิ่นซวี่เวยก็หยุดยืน แล้วยิ้มพลางล้วงลูกอมผลไม้ออกมาจากกระเป๋าหนึ่งกำมือ ยัดใส่อ้อมอกเขา “มา เสี่ยวจู้จื่อ ขอบใจนายมากนะที่เดินมาส่งพี่สาวกลับบ้าน”

เสี่ยวจู้จื่อเกาหัว ใบหูแดงแจ๋ อายจนพูดไม่ออกสักคำ หันหลังวิ่งปรู๊ดหนีไปไกล

พลอยวิ่งออกไปสิบกว่าก้าวก็หันกลับมาตะโกนบอก “พี่เวยเวย พี่เดินช้า ๆ หน่อยนะ!”

เสิ่นซวี่เวยยิ้มรับคำหนึ่ง หมุนตัวผลักประตูรั้วลานบ้านเข้าไป

ขาหน้าเพิ่งจะก้าวเข้าลานบ้าน ขาหลังจางซานกูก็หิ้วถังใบหนึ่งกลับมาจากข้างนอก

วันนี้หญิงชราไม่ได้ไปศาลาทอวสันต์ แต่ไปเก็บของทะเลยามน้ำลงกับเพื่อนวัยดึกในหมู่บ้านสองสามคน ขากางเกงพับม้วนขึ้นถึงหัวเข่า เท้ายังสวมรองเท้าแตะ กลิ่นลมทะเลโชยคลุ้งทั่วร่าง มีจิตวิญญาณยิ่งกว่านั่งอยู่ในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเสียอีก