กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นซวี่เวยมองรถเก๋งสีดำขัดมันวับคันนั้นแวบหนึ่ง แล้วมองรถสามล้อเปื้อนดินโคลนของพี่สอง ยิ้มพลางส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เธอเดินไปข้างกายเสิ่นซวี่เฟิง
เสิ่นซวี่เฟิงรู้สึกมาตั้งนานแล้วว่าสายตาของคนผู้นี้ไม่ชอบมาพากล แววตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่น้องสาวจนทำให้เขาอึดอัดไปทั้งตัว
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวทันที ใช้ไหล่หนากว้างขวางกั้นระหว่างฮั่วเอ่อร์หัวกับเสิ่นซวี่เวยอย่างไม่แสดงอารมณ์
ฮั่วเอ่อร์หัวมอง “กำแพงมนุษย์” ตรงหน้านอกจากไม่โมโหแล้ว กลับยังยิ้มออกมาอย่างสุภาพอ่อนโยน
เขาเป็นฝ่ายยื่นมือออกไป “สวัสดี สหายเสิ่นซวี่เฟิง ฉันคือฮั่วเอ่อร์หัว ก่อนหน้านี้ขอบใจนายมากที่ช่วยฉันไว้”
เสิ่นซวี่เฟิงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า จึงค่อยยื่นมือออกไปจับตอบ