ตอนที่ 221 คนเหล่านั้นที่มีบ้านแต่กลับไม่ได้คิดถึงบ้าน

ในห้องเครื่องดนตรีของคณะศิลปะทหาร แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงผ่านหน้าต่างแก้วใสสะอาดเข้ามา ทอดเงาเป็นดวงแสงอบอุ่นเป็นริ้ว ๆ บนพื้นไม้

เสิ่นซวี่เวยนั่งอยู่บนม้านั่งยาวริมหน้าต่าง กำลังใช้ผ้ากำมะหยี่นุ่ม ๆ เช็ดขลุ่ยดินเผาในมือ

ผิวเคลือบสะท้อนแสงจากช่องหน้าต่าง ดูนุ่มนวลอบอุ่นราวกับความฝันวันวาน

ด้านนอกหน้าต่างมีเสียงความเคลื่อนไหวจากการซ้อมดังแว่วมา

เธอเหลือบสายตามองไปทางนั้นแวบหนึ่ง

ยามซ้อมการแสดง ใครจะทำท่วงท่าอุ้มยกหรือเต้นกายกรรม ต่างก็หลบห่างจากเธอไปสองเมตรโดยอัตโนมัติ

แม้แต่พี่สาวคนโตที่ถูพื้นเมื่อเห็นเธอ ก็ยังต้องร้องทักขึ้นมา “ซวี่เวย นั่งเฉย ๆ เถอะ อย่าก้มตัวนะ!”