ตอนที่ 205 เธอคือพี่สะใภ้อาฉิ่ง

เสิ่นซวี่เวยไม่ได้ตื่นตระหนก

เธอไม่รอวงดนตรี ไม่หันกลับไปมองหลังบ้าน หากแต่อาศัยจังหวะที่ว่างลงนี้ เอียงกายเล็กน้อย สายตากวาดผ่านใบหน้าของเตียวเต๋ออีอย่างช้า ๆ เลื่อนไปยังเบื้องหน้าของที่นั่งผู้ชมหน้าเวที จากนั้นจึงยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติและเชื่องช้าเป็นที่สุด

เธอยกถ้วยชาขึ้นมา เปิดฝา เป่าฟองชาเบา ๆ จิบไปคำหนึ่ง แล้วค่อยวางลง

ท่วงท่าไม่กี่จังหวะนี้เติมเต็มช่องว่างหนึ่งจังหวะเคาะนั้นได้อย่างพอเหมาะพอดี ประหนึ่งว่าเดิมทีก็ออกแบบไว้เช่นนี้ในบทละครอยู่แล้ว แขกมาเยือนถึงเรือน ย่อมต้องดื่มชาก่อน แล้วค่อยเอ่ยทักทายสารทุกข์สุกดิบ

ยามที่เสียงกลองแผ่นดังขึ้นอีกครั้ง เธอก็กลับเข้าสู่จังหวะเรียบร้อยแล้ว