ตอนที่ 178 ช่วยคนอื่นไม่ได้ ก็ช่วยตัวเองไม่ได้เช่นกัน

รัตติกาลมืดมิดดั่งน้ำหมึก ท่ามกลางภูเขารกร้างและป่าเขารกร้าง รถจี๊ปคันหนึ่งแล่นตะบึงไปบนทางเขาขรุขระราวกับสัตว์ป่าผู้นิ่งเงียบ

กู้ยวี่กำพวงมาลัยด้วยสองมือ เหยียบคันเร่งจนมิด

เสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้องสะท้อนอยู่ในหุบเขาอันเวิ้งว้าง ไฟหน้ารถฉีกกระชากความมืดมิดเบื้องหน้า ทว่ากลับมิอาจส่องทะลุหมอกควันดำมืดในแววตาของเขาได้

เขาพกพาความหวังริบหรี่สายสุดท้าย ใช้จิตเจตนาสำรวจมิติอีกครา

กระดาษแผ่นเล็กแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงบนท่อนแขนของเขาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

“กู้ยวี่ ฉันอยู่บนรถบรรทุก ทุกอย่างปลอดภัยดี คุณเข้ามาในมิตินะ พวกเราใช้จิตเจตนาสื่อสารกัน”

วินาทีนั้น กู้ยวี่แทบจะคิดว่าตนเองกำลังฝันไป