ตอนที่ 174 เก็บของดีราคาถูกครั้งใหญ่กับโรงงานร้างประหลาด

มันคือภาพบุปผานกแบบสื่ออารมณ์ มีโบตั๋นอยู่สองสามต้น ผีเสื้อสองตัวสบตากันดูมีชีวิตชีวา ลายเซ็นศิลปินคือ “เสวี่ยเถา”

หวังเสวี่ยเถาเป็นปรมาจารย์ด้านภาพบุปผานกในยุคใกล้เคียง ปลายพู่กันเปี่ยมชีวิตชีวา ในคนรุ่นหลังก็เป็นภาพวาดที่หาได้ยากยิ่งเช่นกัน

ม้วนถัดไปเป็นบทกวีคู่ หมึกอักษรวิ่งอวบอิ่ม ลายเซ็นศิลปินคือ “ฉี่กง” ระหว่างตัวอักษรแฝงกลิ่นอายม้วนหนังสือเข้มข้น

เธอวางซ้อนทั้งสามม้วนไว้ด้วยกัน แล้วเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ “สหายอาวุโส ม้วนพวกนี้ฉันอยากซื้อ ขายยังไง”

พนักงานสูงวัยยื่นมือมารับไป คลี่ออกดูแล้วเบะปาก

“มีแต่ภาพวาดเก่า ๆ หลี่เข่อหรัน หวังเสวี่ยเถา แล้วก็มีฉี่กงอีกคน

วางไว้ปีก่อน ๆ ยังพอมีค่าอยู่บ้าง ตอนนี้เบื้องบนกำลังวิจารณ์ภาพเขียนต้องห้ามอยู่ ไม่มีใครต้องการหรอก