ตอนที่ 74 จากลาอย่างโศกเศร้า & คือเขาเหรอ?

ทั้งสองคนวางตะเกียบแล้วหันไปมองเธอ

เสิ่นซวี่เวยยังมีน้ำแกงค้างอยู่ในปากครึ่งคำ จึงถามอย่างอู้อี้ว่า “หืม? มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ?”

“ฉันอยากจะกลับแล้วล่ะ ลูกเขยช่วยดูให้หน่อยสิว่าพรุ่งนี้พอจะมีตั๋วไหม”

ท่วงท่าของเสิ่นซวี่เวยชะงักไปครู่หนึ่ง พอกลืนน้ำแกงคำนั้นลงไป เธอก็ค่อย ๆ วางชามลง สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

“ย่า ฉันอยากให้คุณอยู่ต่ออีกหน่อย...”

“เธอก็ไม่ต้องให้ฉันดูแลแล้ว จะพูดคำนี้ไปทำไมกัน”

จางซานกูยิ้มพลางส่ายหน้า “เธออยู่ที่นี่สุขสบายดี มีการมีงานเป็นเรื่องเป็นราวให้ยุ่ง หลานสาวเขยก็ดูแลเธอได้ ฉันก็วางใจแล้ว ออกมาข้างนอกตั้งนานสองนาน ถึงเวลาต้องกลับเสียที”

“ย่า อยู่ต่ออีกสักสองสามวันเถอะนะ ดูสิ ฉันยังไม่ได้พาคุณไปเดินเที่ยวให้ทั่วเลย”

จางซานกูยังคงส่ายหน้า แล้วคีบใบมันเทศให้เธอหนึ่งคำ

“ฉันยังมีงานต้องทำ ไว้รอเธอคลอดลูกแล้ว ฉันจะตั้งใจมาช่วยเลี้ยงเด็กให้เธอโดยเฉพาะ