กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หม้อ!” เสิ่นซวี่เวยผละออกจากกันทันที
กู้ยวี่รีบยกหม้อออก
เมื่อมองดูไข่ไก่ไหม้เกรียมเป็นถ่านดำปี๋เต็มหม้อใบนั้น โคนหูของเขาก็แดงเรื่อ อธิบายด้วยความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย
“คุมระดับไฟได้ไม่ดี”
เสิ่นซวี่เวยกลั้นยิ้ม ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ฉันเข้าครัวครั้งแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน”
กู้ยวี่เม้มริมฝีปาก ตักไข่ไก่ไหม้ดำใส่ลงในจาน
เสิ่นซวี่เวยไม่ได้ห้ามเขา ยุคสมัยนี้อาหารมีค่า เสียดายจริง ๆ หากต้องทิ้งไป
“ฉันกินเอง”
กู้ยวี่เอ่ยเสียงเบา
ตอนออกปฏิบัติภารกิจ แม้แต่หญ้าป่าสด ๆ หรือแมลงดิบเขาก็เคยเคี้ยวมาแล้ว ไข่ไก่ไหม้เกรียมนี่ยังอร่อยกว่าของพวกนั้นตั้งเยอะ