ตอนที่ 36 ยั่วยวนชายหน้าตาย

พอกินข้าวเย็นเสร็จ เสิ่นซวี่เวยก็ยกน้ำอุ่นเดินมาข้างเตียง เพิ่งหยิบผ้าขนหนูขึ้นมา ข้อมือก็ถูกกู้ยวี่จับไว้เบา ๆ

“ไม่ต้อง”

เขาหันหน้าหนี โคนหูแดงเรื่อบาง ๆ “เรียกฟ่านถงเข้ามาก็พอ”

เธอยังนึกว่าเป็นการกระทำที่สนิทสนมเกินไปของตนเมื่อวาน ทำให้เขาวางตัวไม่ถูก

ความจริงแล้ว กู้ยวี่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีกลิ่นตัว ไม่อยากให้เธอได้กลิ่นต่างหาก

คนที่เปลี่ยนเวรมายืนเวรยามตอนกลางคืนยังคงเป็นเสี่ยวเฉียน กู้ยวี่กำชับไว้เป็นการส่วนตัวเป็นพิเศษว่า หากใครเข้าใกล้ห้องผู้ป่วย ต้องแจ้งล่วงหน้าก่อนเสมอ

ดึกสงัดผู้คนเงียบงัน ในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงเสียงลมทะเลที่แว่วมาจากนอกหน้าต่าง