ตอนที่ 7 เธอคงไม่ลืมหรอกนะว่าเธอตายไปแล้ว?

เสิ่นซวี่เวยเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเก่าสีเทาที่ไม่สะดุดตาเลย

ม้วนผมยาวขึ้นเป็นมวยหลวม ๆ อย่างตามสบาย แล้วเอาเขม่าดินเตาป้ายบนใบหน้าอันงดงามราวกับยุคทอง ใช้ถ่านไม้เขียนคิ้วให้หนาขึ้นโดยตั้งใจ

ส่องกระจกดู กระจกสะท้อนหญิงสาวชาวบ้านที่เชย ๆ บ้าน ๆ ไร้ความรู้สึกถึงการมีอยู่คนหนึ่ง

เธอพยักหน้าอย่างพอใจ หากไม่ใช่ญาติสนิทที่สุด ก็ไม่มีใครจำได้ว่านี่คือเสิ่นซวี่เวย

ตอนนี้ครอบครัวกำลังอยู่กลางกระแสวิกฤต และยังต้องไปตลาดมืดซึ่งเป็นที่ที่ผู้คนดีร้ายปะปนกัน

ในฐานะหญิงสาวที่สู้ชายฉกรรจ์ไม่ได้ เธอต้องไม่เปิดเผยใบหน้าจริงเดินกร่างไปมา เพื่อไม่ให้ลากภัยมาสู่ตัวเอง