กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหมาเสี่ยวหลินวิ่งพรวดเข้ามาจากข้างนอกจนถึงตัวเยวี่ยตง แล้วพูดทันทีว่า “ผู้อำนวยการเยวี่ย แย่แล้วครับ!”
เขาหอบจนแทบพูดไม่เป็นคำ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ต้องหอบสูดลมหายใจอยู่หลายครั้งกว่าจะพูดต่อได้ “ผู้อำนวยการเยวี่ย มือของโจวชุ่ยหัวมีควันออกมา เหมือนกำลังจะลุกไหม้เองครับ”
พอเยวี่ยตงฟังจบ เขาก็หายไปจากจุดเดิมในชั่วพริบตา เหมาเสี่ยวหลินนึกว่าตัวเองตาฝาด จึงขยี้ตาแล้วถึงได้รู้ว่าเยวี่ยตงหายลับไปในชั่วพริบตาจริงๆ
“นี่...นี่มัน...”
โจวเฉิงที่อยู่ข้างๆ พูดทันทีว่า “ไม่เป็นไรๆ ถ้าได้อยู่กับผู้อำนวยการเยวี่ยบ่อยๆ คุณก็จะเลิกแปลกใจเอง ผู้อำนวยการเยวี่ยเป็นผู้วิเศษ สูงส่งชนิดที่สูงเท่าตึกหลายชั้นเลยละ”
เหมาเสี่ยวหลินเพิ่งได้สติกลับมาตอนนี้เอง