กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮวาเสี่ยวซวงเหลือบมองเยวี่ยตง ดวงตาคู่น้อยนั้นเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจอย่างถึงที่สุด
“หัวหน้า เราต้องไปจริงๆ เหรอ?”
เยวี่ยตงพยักหน้า แน่นอนว่าต้องไป จ้าวจื้อเผิงเจ้าตัวน่ารักนั่นน่าสนใจชะมัด ถ้าหาตัวเขาเจอจริงๆ จะต้องมีเรื่องน่าประหลาดใจแน่
ฮวาเสี่ยวซวงจนปัญญา ได้แต่ทำหน้าสิ้นหวังเดินตามเยวี่ยตงขึ้นรถตรงไปยังอพาร์ตเมนต์หรงเฉิง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เยวี่ยตงกับฮวาเสี่ยวซวงก็มาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์หรงเฉิง ที่นี่เป็นอาคารร้างมานานแล้ว สูงราวๆ 30 กว่าชั้น
ด้านล่างอาคารถูกล้อมไว้รอบด้านด้วยแผ่นเหล็ก
แต่แผ่นเหล็กถูกคนงัดเปิดออกแล้ว พวกคนเร่ร่อนกับคนไร้งานบางส่วนจึงเข้ามาอาศัยอยู่ข้างใน