กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงกรีดร้องของฮวาเสี่ยวซวงดังลอดสายโทรศัพท์มา สั่นสะเทือนจนแก้วหูของเยวี่ยตงกระตุก
“โอ๊ยๆ เมียจ๋า เบาๆ หน่อย”
“ฮวาเสี่ยวซวง ไอ้เด็กเวร ปล่อยให้แม่ผู้หญิงสวยขนาดนี้ไว้ไม่ถ่าย กลับไปถ่ายไอ้ตุ๊กตาอ้วนๆ นั่น แกคิดอะไรอยู่”
“ผมถูกใส่ร้ายจริงๆ นะครับ วันนั้นผมคุยอยู่กับหัวหน้า อีกอย่าง ถ้าผมจะถ่ายจริงๆ ผมก็ต้องไปถ่ายขายาวๆ สิ ไอ้กล่องสี่เหลี่ยมนั่นผมน่ะไม่มีความรู้สึกทางเพศอะไรเลยจริงๆ”
“เอ้อ แกถามหัวหน้าฉันได้เลย ตอนนั้นฉันคุยโทรศัพท์อยู่กับหัวหน้าจริงๆ”
“จริงเหรอ?”