กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น เยวี่ยตงลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เห็นซูหว่านเอ๋อร์เกาะอยู่บนตัวเขาราวกับโคอาลา
มองดูท่าทางของซูหว่านเอ๋อร์ที่ยังตื่นไม่เต็มตา เยวี่ยตงก็นึกถึงบทกวีบทหนึ่งของกวีซู
ผีเสื้อเกียจคร้าน นกขมิ้นอ่อนระโหย ฤดูใบไม้ผลิล่วงเลยมาครึ่งค่อน ดอกไม้ร่วงหล่นท่ามกลางลมคลั่ง ลานบ้านเล็กดาษดื่นด้วยกลีบแดงที่ร่วงโรย เมามายยามเที่ยงยังไม่สร่าง แสงตะวันคล้อยต่ำ ม่านยามสนธยาไร้ผู้คนเลื่อนขึ้น
ผมเมฆคลายยุ่ง คิ้วแต้มสีจาง ยามมีความทุกข์ก็ได้แต่เป็นแม่สื่อ จะระบายกับใครจึงจะคลายใจได้ ไม่เชื่อว่าความรู้สึกนี้จะร้อยรัดผูกพันไม่ได้ ในเมื่อดอกหลิวก็ยังมีลมตะวันออกคอยควบคุม
ตลอดทั้งคืน เยวี่ยตงต้องทรมานอย่างแสนสาหัส