กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูเทียนเหอนั่งอยู่ในห้องรับแขก สีหน้าซับซ้อนนัก เขาโบกมือเรียกเยวี่ยตงเป็นเชิงให้เข้ามาหา
เยวี่ยตงหน้าแดงอย่างหาได้ยาก ส่วนซูหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ก็ปิดปากหัวเราะคิกๆ
“ยังจะหัวเราะอีก ไม่ใช่บอกว่าอยู่คนเดียวหรอกหรือ” เยวี่ยตงลดเสียงลงแล้วพูดกับซูหว่านเอ๋อร์
ซูหว่านเอ๋อร์โน้มเข้าไปใกล้ข้างหูของเยวี่ยตง แล้วกระซิบเบาๆ ว่า “เป็นไปได้ไหมว่าพ่อฉันเพิ่งกลับมา”
“เฮ้อ กลับมาไม่ถูกเวลาจริงๆ” เยวี่ยตงวางซูหว่านเอ๋อร์ลงอย่างอาลัยอาวรณ์ จากนั้นก็เดินเข้าไปนั่งข้างซูเทียนเหออย่างว่าง่าย
ซูเทียนเหอมองเยวี่ยตงที่ดูเก้อเขินอยู่บ้าง แล้วก็หัวเราะออกมากะทันหัน