เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เยวี่ยตงชะโงกออกไป พอดีเห็นพี่เฟิ่งหน้าตาเปล่งปลั่ง นำบอดี้การ์ดสี่คนเข้ามาในห้องโถงสำนักงาน
รูปร่างของพี่เฟิ่งอ้วนท้วนอวบอิ่ม ถ้าใส่เสื้อผ้าตัวหลวมๆ อื่นๆ ก็ยังดีอยู่ แต่เธอกลับชอบใส่กี่เพ้า เนื้อส่วนเกินบนพุงย้อยลงมาเป็นชั้นๆ ราวกับเจดีย์องค์หนึ่ง
ไม่รู้ว่าไอ้สุนัขเหล่าเฉานั่นกลืนลงคอไปได้ยังไง
เยวี่ยตงจุ๊ปากอย่างทึ่ง
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลายั่วยุเฉาฉู่เซียว พี่เฟิ่งเคยเห็นตัวตนปลอมๆ นี้ของเยวี่ยตง ครั้งก่อนที่เจอกัน ตอนนั้นตัวเองยังเป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องของเถียนเผิง จู่ๆ ก็โผล่มาแถวนี้ ย่อมทำให้พี่เฟิ่งสงสัยแน่
เยวี่ยตงปิดประตู ส่งสายตาให้ฮวาเสี่ยวซวง
“ยายคนนี้เคยเห็นผม ผมต้องหลบก่อน”
“หลบ??” ฮวาเสี่ยวซวงมองไปรอบสำนักงาน ถึงกับตาลาย ที่นี่จะเรียกว่าสำนักงานก็ใช่ แต่จริงๆ มันก็แค่ห้องที่กั้นออกมา ห้องหนึ่ง แม้แต่หน้าต่างสักบานก็ไม่มี ข้างในมีแค่โต๊ะทำงานตัวหนึ่งกับเก้าอี้สองตัว ตรงนี้หลบไม่ได้เลยสักนิด
ตอนนี้ หัวหน้ากลุ่มยืนพยักหน้าหงกๆ อยู่ข้างนอกต่อหน้าพี่เฟิ่ง อยากจะเอาหัวตัวเองไปเสียบที่หลังเท้าพี่เฟิ่งแล้วเลียรองเท้าให้ได้ จากการคุยโวของเขา พี่เฟิ่งก็เริ่มสนใจฮวาเสี่ยวซวงขึ้นมาบ้าง หัวหน้ากลุ่มจึงพาเธอเดินมาทางสำนักงาน