เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 204 อาจารย์ อาจารย์
ประตูสำนักเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง คราบตะไคร่ขึ้นปกคลุมบันไดหินจนทั่ว
พอลมพัดผ่าน กระดิ่งทองแดงตรงมุมชายคาก็ดังขึ้น เสียงใสเย็นเยียบ ราวกับหยดน้ำหยดหนึ่งตกลงไปในบ่อน้ำลึก
ต้นสนโบราณในลานบ้านคงมีอายุไม่น้อยแล้ว ลำต้นและกิ่งก้านบิดพันกัน ยื่นขึ้นไปบนท้องฟ้าสีเทาอมเขียว ใต้ต้นสนนั้นมีนักพรตชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ ใบหน้าเหี่ยวย่นชราภาพอย่างยิ่ง เขาประคองขลุ่ยหยกด้วยสองมือแล้วเป่าออกมา ท่วงทำนองจากขลุ่ยฟังสงบเงียบและทอดยาวไกล
อาจารย์...
กู้เหยียนฝันเห็นร่างที่คุ้นเคย เขารู้สึกเหมือนได้กลับไปยังชาติก่อน กลับไปเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อีกครั้ง เขาอยากวิ่งเข้าไปหา อยากวิ่งไปหาอาจารย์ แต่ร่างของอาจารย์กลับค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ ทั้งยังเลือนรางลงทุกที
อาจารย์ อาจารย์—
เขาตะโกนเรียกอยู่ในความฝัน