กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 ห้าร้อยปีต่อมา
พอกู้เหยียนพูดจบ รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไป เขาหันหลังแล้วกลายเป็นสายรุ้งสีทองพุ่งหายไปไกล ตู๋กูสวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในตำหนัก เขาเห็นหลุมใหญ่บนพื้นพอดี และยังมีเด็กชายตัวน้อยกำลังปีนขึ้นมาจากหลุม เขายืนอยู่ตรงขอบหลุม จ้องเด็กชายหน้าตาน่ารักแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า
“เจ้าทำให้จื่อหรงโกรธ ไปทำอะไรมา?”
“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ?” ตู๋กูอวิ๋นพูดอย่างน้อยใจ
“บอกมาตามตรง” ตู๋กูสวินใช้มือข้างเดียวหิ้วปู่ของตัวเองขึ้นมา
“ปล่อย!”
ตู๋กูอวิ๋นดิ้นหลุดอย่างรวดเร็ว เขากระโดดลงพื้นแล้วยกแขนกอดอก “ข้าก็แค่บอกให้เขาอยู่เป็นเพื่อนข้าคืนนี้ เขากลับลงไม้ลงมือเสียอย่างนั้น ดุจริง ๆ!”
ตูม!