กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 เจียงซั่วหึงหวง
ในศาลาริมน้ำมีม่านโปร่งสีเขียวอมฟ้าแขวนอยู่ หมอกบาง ๆ ลอยคลออยู่เหนือทะเลสาบ ดอกบัวสีชมพูขาวบานสะพรั่ง ส่วนกระเรียนขาวหลายตัวกำลังเล่นน้ำกันอยู่
ตู๋กูสวินโบกมือ แล้วก็มีพิณโบราณวางอยู่บนโต๊ะเพิ่มขึ้นมาคันหนึ่ง
ฐานพิณเป็นสีดำสนิท มีลายอักขระสีทองซับซ้อนอยู่บนนั้น สายพิณเป็นสีเงิน ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร พอเอาออกมา ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเก่าแก่ผ่านกาลเวลาของมัน
กู้เหยียนลูบสายพิณเบา ๆ แล้วลองดีดดูสองสามเสียง ก่อนจะยิ้มและพูดว่า “นี่เป็นพิณชั้นยอดที่หาได้ยากจริง ๆ”
“พูดถึงแล้ว ข้ากับจื่อหรงไม่ได้บรรเลงเพลงด้วยกันมานานมากแล้ว ไม่งั้นเรามาเล่นด้วยกันสักเพลงตอนนี้ดีไหม” ตู๋กูสวินถามพลางยิ้ม