กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 สิบปีต่อมา
“ข้ารู้ว่าเจ้าคิดยังไงกับข้า แต่ข้ารับความรู้สึกของเจ้าไว้ไม่ได้ ชาตินี้ข้าไม่คิดมีความรักหรอกนะ พี่อวี่จิ้ง ลืมข้าเถอะ วันหน้าเจ้าต้องเจอคนที่เหมาะกับเจ้ามากกว่าข้าแน่” กู้เหยียนพูด
เฉินอวี่จิ้งได้ยินแล้วเหมือนโดนฟ้าผ่า นางตัวสั่น มองเด็กหนุ่มตรงหน้าทั้งน้ำตา “ตู๋กูสวินพูดอะไรกับเจ้าหรือเปล่า? เขาข่มขู่เจ้าใช่ไหม?”
“พี่อวี่จิ้ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา แล้วก็อย่าหลอกตัวเองเลย ก่อนหน้านี้ข้าก็บอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ? อย่าเสียเวลากับข้าเลย มันไม่คุ้ม” กู้เหยียนพูดอย่างจริงจัง เขามองหยาดน้ำตาไหลลงมาตามแก้มของเฉินอวี่จิ้ง แต่ไม่ได้ปลอบนาง แล้วหันหลังกลายเป็นสายรุ้งสีทองพุ่งหายไป
“อาเหยียน—”