กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“ย่าครับย่า รีบดูเร็วเข้า นี่บ้านหลังเล็กที่ปู่สร้างให้!”
อันอันนั่งเฝ้าอยู่ข้างกายเสิ่นเซี่ยนจวินทั้งวัน พลางมองดูอิฐและแผ่นไม้เหล่านั้นค่อย ๆ กลายสภาพเป็นบ้านหลังเล็ก ความเลื่อมใสบูชาที่มีต่อปู่พุ่งขึ้นสูงจนถึงขีดสุด
“ปู่เก่งกาจมากเลยครับ!”
ยามนี้เสิ่นเซี่ยนจวินนั่งดื่มน้ำพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับไม่เคยหุบลงเลย
เรื่องเอาใจเด็กเขาก็เชี่ยวชาญไม่เบาเหมือนกัน
“อืม ทำได้ไม่เลวจริง ๆ”
ฉินเนี่ยนยื่นมือไปลูบดูเล็กน้อย แผ่นไม้ได้รับการขัดไม้อย่างใส่ใจ ไม่ต้องกลัวว่าเด็กปีนขึ้นปีนลงแล้วจะถูกเสี้ยนตำหรือขูดเป็นแผล
“พ่อครับ แม่ครับ”
ลี่เหวินพาโย่วอี๋ก้าวเข้าประตูมา เมื่อวานกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมฝ่ายหญิง วันนี้ย่อมต้องมาเยี่ยมพ่อสามีแม่สามีตามธรรมเนียม